9 مرداد 1390

مرگ یک مرد

مرگ یک مرد

        چه یادگار سیاهی نهاد بر درگاه

                    کسی که نعره ی خود را به آفتاب رساند 

و هیچ رحم نکرد

                 به چشم خویش، به آن آفتاب خرمایی

که هیچ رحم نکرد

                و مثل آب رها کرد بازوانش را

                            که بر سواحل تابان شانه های بلند

                                      حمایلی ز افق های روشنایی بود

                                                غروب گونه ی نابش، هزار مردمک دیده را پریشان کرد 

و در حواشی آیینه های پیر و کدر

               کسی که سایه ی خود را به آفتاب رساند

              به خویش خیره شد و در هراس باقی ماند

                                                                                و پشت کرد

                                                              به این رذالت گسترده بر بساط زمان

و خلق، خلق شهید از کرانه نالیدند:

<<   به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنید

که مرده ایم به داغ بلند بالایی   >> ۱

 

چه یادگار سیاهی نهاد بر درگاه  

کسی که رحم نکرد

کسی که مانم خود را به آفتاب رساند   

 

۱:بیتی از حضرت حافظ 

رضا براهنی

 از دفتر غم های بزرگ ما - در رثای غلامرضا تختی  

باشد به خیر ان شاء الله

نظرات (5)
ساشا
9 مرداد 1390 ساعت 22:54
وه چه شعر زیبایی
امتیاز: 0 0
یاسین
9 مرداد 1390 ساعت 23:03
شعری از خودم.

دست به خودکشی دسته جمعی می زنم
به شیوه پروانگان پیرامون نور
به سبب قحطی عشق
و
قتل عام می کنم خود را
همانند کودکان غزه دور مانده از نور
به سبب قطعی برق
زیرا گاهی برق از سر خانه ما هم می پرد
و شمع می سوزد و می سازد
پاسخ:
مرسی
حنما توی پست های آینده می زنم
امتیاز: 0 0
رعنا
10 مرداد 1390 ساعت 05:01
سلام آقای احمدزاده میشه در مورد رضا براهنی توضیح بدین من نمیشناسمش
پاسخ:
توی پست های بعد یه توضیحی در موردش میدم
امتیاز: 0 0
رعنا
12 مرداد 1390 ساعت 07:12
مبارکه
شنیدیم قبول شدین ارشد ؟
پاسخ:
آره
ولی نمیتونم برم چتد یا واحد دارم
کجا؟
اصرار نکن که نمیگم صدا و سیما قبول شدم !!!!!
امتیاز: 0 0
یاسین.مشهود
13 مرداد 1390 ساعت 12:27

رضوان الله علیه
امتیاز: 0 0
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد